نگاه

...

negahe1 — Tue, 08 Jul 2008 15:50:47 GMT

پدر گفت : مادرت به آسمان رفته .
عمه گفت : مادرت به يك سفر دور و دراز رفته .
خاله گفت : مادرت آن ستاره پر نور كنار ماه است .
.
.
.
دختربچه گفت :مادرم زير خاك رفته است .
.
عمه گفت :چه بچه واقع بيني ! چقدر سريع با مسئله كنار آمد .
دختر بچه از فرداي دفن مادرش هر روز پدرش را وادار مي كرد او را سر قبر مادرش ببرد . آنجا ابتدا خاك گور مادر را صاف مي كرد ، بعد آن را آبپاشي مي كرد و كمي با مادرش حرف مي زد . هفته سوم وقتي آب را روي قبر مادرش مي ريخت ، به پدرش گفت : پس چرا مادرم سبز نمي شود ؟

از كتاب بازي عروس و داماد ، نوشته بلقيس سليماني

خانه ها و آدم ها

negahe1 — Fri, 13 Jun 2008 13:38:17 GMT

صداي ريخته شدن آجرها بر روي هم ، صداي دستگاه جوشكاري ، صداي مخلوط شدن ماسه و سيمان توي ميكسر و ... شهرهايمان اكنون در حال تبديل شدن به يك كارگاه بزرگ ساختماني هستند .

آقاي ... تا همين چند سال پيش يك آدم عادي با يك زندگي كاملا معمولي بود .اما حالا يكي از ثروتمندترين آدم هاي شهر است .پدر آقاي ... يك مغازه دار ساده بود كه البته چون جزو قديمي هاي شهر بود مغازه و خانه اش توي همان محله هاي قديمي و مركزي شهر قرار داشت .پدر كه مرد ، آقاي ... افتاد توي كار ساخت و ساز.

دو تا ساختمان بتوني 5- 4 طبقه در كوچه ما در حال ساخته شدن هستند .چند روز پيش صبح صداي سر كارگر را شنيدم كه فرياد مي زد:«نادر ، پس چرا اين ستونهارو آب ندادي؟ گند زدي به اينا ! » و البته طبقه هاي بعدي روي همان ستونها ساخته شدند !

ديروز براي كاري به يكي از محله هاي قديمي شهر رفته بودم ( هر چند حالا به يمن اين ساختمان سازي ها شايد ديگر اطلاق عنوان قديمي براي اين محله ها كار درستي نباشد) بين آن همه مكعب بلند و كوتاه كه به اسم خانه ساخته مي شوند چشمم افتاد به يك خانه ي قديمي خالي از سكنه . نمي دانم چند دقيقه روبروي آن ايستادم ، فقط مدام به اين فكر مي كردم كه اجداد ما چه هنرمندان بزرگي بودند . راستي آيندگان در مورد ما چه فكر خواهند كرد ؟

يك زوج جوان با كلي تلاش توانسته بودند يكي از همين قوطي كبريت ها را براي شروع زندگي اجاره كنند .در اولين شب اقامتشان در آن خانه نيمه هاي شب صداهايي كه از آشپزخانه به گوش مي رسيده آنها را از خواب بيدار مي كند .فكر مي كنيد آنها با چه صحنه اي روبرو شدند؟ كف يونوليتي آشپزخانه كه البته سقف آشپزخانه همسايه پاييني هم محسوب مي شده در حال فرو ريختن بوده و اجاق گاز هم در حال سقوط به آشپزخانه همسايه پاييني !

اين شعر فريدون مشيري را قبلا هم در يكي از پست هاي وبلاگم نوشته بودم اما دلم مي خواهد باز هم آن را بنويسم :

بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد !

به كوه خواهد زد !

به غار خواهد رفت !

(البته اگر تا آن موقع جنگل و كوهي باقي مانده باشد !)

وقتي ...

negahe1 — Sun, 11 May 2008 08:09:36 GMT

وقتي توي يه شهرستان كوچيك زندگي مي كني كه تعداد كتاب فروشي هاش از انگشتاي يه دست بيشتر نيست ، وقتي ستون معرفي كتاب مجله ها براي تو تبديل مي شه به يه جايي براي حسرت خوردن چون هيچ وقت نمي توني كتاباي معرفي شده توي اين مجله ها را توي كتاب فروشي هاي شهرت پيدا كني ، وقتي كتابخونه ي عمومي شهرت از كتاباي چاپ جديد خاليه ، وقتي كتابفروش شهرت به ليست كتابات نگاه مي كنه و مي گه : " اينا كتاباي پر فروشن اينجا پيدا نمي شن " يا " اينا كتاباي تخصصي هستن ما نداريمشون " ، وقتي جلوي قفسه ي كتابات مي ايستي و مجبور مي شي از كتابايي كه تا حالا هر كدوم رو 3_ 4 بار خوندي يكي رو انتخاب كني چون نتونستي كتاب جديدي رو تهيه كني ، وقتي ...

اونوقت برگزاري يه نمايشگاه مثل نمايشگاه كتاب تهران براي تو به فوق العاده ترين اتفاق زندگيت تبديل مي شه اونقدر كه حاضر مي شي 600 كيلومتر بري و بياي تا فقط به اندازه ي چند ساعت توي نمايشگاه باشي ، تمام شلوغي ها و خستگي ها رو هم تحمل مي كني چون مي دوني با پيدا كردن هر كدوم از كتاباي مورد علاقت تمام اون خستگي ها جبران مي شن ...

بعد وقتي مي رسي خونه و چمدون پر از كتاب رو خالي مي كني جلوت ، همين طور كه دونه دونه كتابارو بر مي داري، يه دستي روشون مي كشي و شروع مي كني به خوندنشون اين سوال هم توي ذهنت ول مي خوره كه :اشكال كار از كجاست ؟ از مسئولاي شهر و كشورت كه هنوز نتونستن يه سيستم توزيع مناسب كتاب رو پياده كنن؟ از كتابفروش شهر كه ترجيح مي ده قفسه هاي كتابفروشي رو از كتابايي مثل ‌‍‍« چطور در يك شب پولدار شويم » و « خوشبختي در سه ثانيه » پر كنه ؟ يا شايد هم تقصير تو و همشهرياته كه هيچ وقت اونقدر كه بايد ، كتاب براتون يه مسئله ي جدي نبوده ؟

حیران

negahe1 — Sat, 19 Apr 2008 16:52:18 GMT

ايستاده ام بالاي يك بلندي و جاده را نگاه مي كنم كه مثل يك سرسره ي بزرگ از ميان درختان جنگلي پيچ خورده تا پايين .تمام خاطرات خوبي كه با اين جاده پيوند خورده اند به يكباره به مغزم هجوم مي آورند...ايستاده ام بالاي يك بلندي ، مه درست شكل يك لحاف پنبه اي بزرگ توي دره پهن شده است ، صورتم خيس باران مي شود ...اين جا جاده ي محبوب من است ، جاده اي كه روزي تركيب فوق العاده زيبايي از جنگل و كوه و راه و البته باران بود .

اين جا گردنه ي حيران است .

هنگام عبور از اين مسير حدودا 40 كيلومتري – بين دو استان اردبيل و گيلان – انگار كه به قول سهراب جاده صدايتان زده باشد مجبور مي شديد در اولين جاي مناسبي كه پيدا مي كنيد ماشينتان را نگه داريد ، از ماشين پياده شويد و ريه هايتان را از هواي پاك حيران پر كنيد . آنجا تا جايي كه چشم كار مي كرد سبزي يكدستي پيدا بود و البته در فصل پاييز اين رنگهاي پايييزي بودند كه خودنمايي مي كردند . اما حالا ...

حالا ترجيح مي دهم ماشين جايي توقف نكند ، ترجيح مي دهم چشمانم را ببندم و مناظر را همان طور كه دوست دارم در ذهنم تصوير كنم ...چشمانم را مي بندم تا نبينم كه چطور هر روز درختان بيشتري قطع مي شوند ، مراتع بيشتري نابود مي شود و به جاي آنها خانه هايي سبز مي شوند كه با آن ديوارهاي سفيد و سقف هاي قرمز و نارنجي شان درست مثل يك لكه ي نا فرم روي لباس سبز حيران جا خوش كرده اند .آدم ها مي آيند و فاضلاب و زباله هايشان را هم با خودشان مي آورند .

راستش من طاقتش را ندارم كه ببينم در يكي از پيچ ها اطاقك كوچكي ساخته اند با يك تابلوي بزرگ بر سر درش كه :" مشاور املاك حيران " و كيست كه نداند از همين اطاقك كوچك چه آتش بزرگي بر جان حيران انداخته مي شود . من نمي توانم تصور كنم كه آدم ها چون "پول " دارند به خودشان اجازه بدهند هر كاري كه دوست دارند انجام دهند. كاش مي شد باور كنم كه حيران در آينده مي تواند چيزي جز تركيب نا موزوني از خانه و آدم و ماشين و تعدادي درخت در حياط خانه هاي ويلايي و يك جاده پيچ در پيچ باشد .

پي نوشت : يادداشتم را قبل از نوشتن در وبلاگم به چند نفر نشان مي دهم تا نظرشان را بدانم ، به من مي خندند و از آرزوهايشان مي گويند كه كاش روزي آنقدر پول داشته باشند كه بتوانند ويلايي در حيران بسازند . آنچه را من به شماره افتادن نفس طبيعت مي خوانمش آنها پيشرفت و آباداني تعبير مي كنند و مرا متهم به حسادت مي كنند .... نمي دانم ، شايد هم حق با آنهاست .لطفا شما كمكم كنيد .

ایمان

negahe1 — Mon, 25 Feb 2008 17:52:18 GMT

برای ایمان که از دیشب مهمان زمین شد

سلام کوچولوی خواب آلود !

به دنیای عجیب و غریب ما خوش اومدی ،دنیایی که از حالا به بعد مال تو هم هست .دنیای پر از رنج و سختی و سرشار از شادی و زیبایی. دنیایی با آدم های بد و نفرت انگیز و آدم هایی از جنس فرشته . به دنیای بی رحم ما خوش اومدی و به دنیای پر از رحمت ما . اینجا جهان تیره و تار ماست و جهان سبز و آبی ما .

نه ، هذیون نمی گم .باور کن دنیایی که به اون قدم گذاشتی به همین عجیبیه ، پر از تناقض. خیلی وقتا گیج می شی و اصلا نمی فهمی که باید چی کار کنی .

مسافر کوچولو !

می دونی نکته ی غم انگیز زندگی آدما کجاست ؟ زندگی روی زمین ! برای اینکه اصلا قرار نبوده ما اینجا باشیم . زمین برای روح بزرگ "آدم "جای کوچیکیه . ولی نگران نباش ، چون تمام زندگی ما اینجا سپری نمی شه . ما هممون مسافریم .دیشب که تو به دنیا اومدی خیلی ها رفتن ، می دونی، همه ی ما شبیه هم به دنیا می آییم پاک و بی گناه ، ولی خوب این مهمه که موقع رفتن چقدر پاک و بی گناه باقی مونده باشیم . اینجا می تونه بهت خیلی سخت بگذره اونقدر که هر روز آرزوی مرگ کنی ولی می تونه برات مثل یه بهشت کوچیک هم باشه .

ایمان عزیز

اگه می خوای توی مدتی که مسافر این ایستگاه هستی با آرامش زندگی کنی ، اگه می خوای بعد از اینجا برسی به جایی که لایق روح توئه ، اینو بدون که تنها یک راه داری . داشتن ایمان ، ایمان به کسی که همیشه هست ، همیشه نگرانمونه و همیشه دوستمون داره .

زندگی توی این دنیا باعث می شه تو هزاران چرای بدون جواب داشته باشی . از خیلی چیزا سر در نمی آری و اینجاست که اگر کسی نباشه که بتونی بهش تکیه کنی ، بهش اعتماد کنی ، زندگی کردن برات غیر ممکن می شه .

کلی حرف داشتم که برات بزنم ولی همینقدر بسه . تو خودت باید بزرگ بشی و بفهمی . فقط یه چیز رو فراموش نکن ، اینکه تو یه روز مثل یه اتفاق خوب ، مثل یه معجزه اومدی پس برای همیشه می تونی یه معجزه باقی بمونی .

مثل آب

negahe1 — Fri, 08 Feb 2008 16:35:20 GMT

ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی

آدمی بودن

حسرتا

مشکلی ست در مرز ناممکن. نمی بینی ؟

آه ، کاش هنوز

به بی خبری

قطره یی بودم پاک

از نم باری به کوه پایه یی

نه در این اقیانوس کشاکش بی داد

سرگشته موج بی مایه یی.

شاملو

من معترضم !

negahe1 — Thu, 24 Jan 2008 18:47:48 GMT

_ بابا تو هم حال داری ها ! بعد بوقی یه دری به تخته ای خورد و ما کاری پیدا کردیم .حالا ببین می تونی کاری کنی که اینو هم ازمون بگیرن .

مدتی است که همراه با دوستانم با یکی از ادارات شهری کوچک که در 30 کیلومتری محل زندگیمان قرار دارد مشغول همکاری هستیم . در این مدت آنقدر بی نظمی و بی برنامه گی دیدیم که فکر می کنم اگر حال و روز فقط یک درصد از ادارات ایران این باشد آنوقت باید فاتحه ی ایران را خواند . گاهی برای برگزاری یک جلسه ی ساده ی یکساعته باید سه چهار روز برویم و بیاییم . حتی یکبار رئیس اداره گم شد ! و چون گوشی همراهش را هم در دفترش جا گذاشته بود در نهایت پیدا نشد . معمولا کارمندها تنها کاری که نمی کنند همان کارکردن است . برای انجام یک کار پنج دقیقه ای شاید لازم باشد دو ساعتی وقت صرف شود . رابطه ی بین کارمندها با هم و همین طور بین کارمندها و رئیس هم که نور علی نور است و ...

از آنجایی که دیگر نمی خواهم نگاه بمانم به دوستانم پیشنهاد می دهم که اعتراضمان را نسبت به این وضعیت آشفته با رئیس اداره در میان بگذاریم و البته واکنش دوستانم همان چیزی است که در اول این پست نوشتم . راستش نمی خواهم درباره ی اینکه چرا تحمل نقدپذیری مسئولانمان اینقدر پایین است چیزی بنویسم .

فقط سوالی ذهن مرا به خود اشغال کرده است و آن اینکه چرا اعتراض های ما اصولا همراه با خشونت است . چرا وقتی معترضیم ، عصبانی هم هستیم و دلمان می خواهد این عصبانیت را هم به طرف مقابل نشان دهیم . یعنی واقعا نمی شود انتقاد خیلی محترمانه و در فضایی دوستانه بیان شود ؟ به آخرین اعتراضی که توسط خودتان یا اطرافیانتان انجام گرفته خوب دقت کنید، فکر نمی کنید دلیل اینکه خیلی از این اعتراض ها در نهایت به جایی نمی رسد این باشد که ما بلد نیستیم درست اعتراض کنیم ؟

ما هیچ ، ما نگاه

negahe1 — Thu, 13 Dec 2007 17:22:45 GMT

می نشیند روبرویم و خیره می شود به چشمانم .

"هنوز خسته نشده ای ؟" و سریع پاسخ می دهد :خسته برای چه؟ کار به این راحتی ، مگر خستگی دارد ؟! اما ای کاش خسته می شدی ...خسته می شدی از این همه تکرار ، این همه حرف ، این همه حرف تکراری .کاش خسته می شدی از ...

- از چه ؟

- از نگاه بودن ! از عبور کردن و نگاه کردن و نوشتن . می دانی وقتی به کاری عادت کنی آنوقت انجام دادن آن کار دیگر ارزشی ندارد . مثل تو که عادت کرده ای به نگاه بودن .

- برای اینکه کار دیگری از من بر نمی آید .

- چرا ، می آید . می توانی به جای توصیف اتاق تاریکی که در آن حبس شده ای تمام تلاشت را برای باز کردن یک روزنه بکنی . آنوقت شاید با ورود باریکه ی نور بتوانی دری را که درست روبرویت بوده و تا قبل از این نمی دیده ای پیدا کنی .

- اما من توانایی اش را ندارم . ابزارش را هم همین طور.

- تو هم توانایی اش را داری و هم ابزارش را . فقط تا حالا درست از آنها استفاده نکرده ای. می دانی چرا؟ چون همیشه ترسیده ای آرامشی را که داری از دست بدهی .چون هرگز جرأت تغییردادن شرایط اطرافت را نداشته ای .می دانی من از آدمهای حقیری که یاد گرفته اند مدام غر بزنند ، ناله کنند و از دنیای اطرافشان انتقاد کنند متنفرم . از کسانی که فقط بلدند حرف بزنند و هیچوقت حتی یک قدم هم برای بهبود اوضاع بر نداشته اند ، از کسانی که برای همیشه نگاه می مانند ...

دیشب "خودم " نشست روبرویم ، خیره شد در چشمانم و حرفهایش را زد . حالا که خوب فکر می کنم می بینم راست می گوید ،من خسته شده ام از فقط نگاه بودن ، و حالا دنبال یک روزنه می گردم ...

کمی انصاف ، لطفا !

negahe1 — Sun, 25 Nov 2007 08:24:43 GMT

چهارشنبه ، ساعت 4 بعدازظهر

خوشحال بود، از اینکه بالاخره بعد از 30 سال خدمت و پس انداز کردن و البته فروش خانه پدری و گرفتن چند جور وام حالا می توانست زمینی بخرد و خانه ای در آن بسازد . می گفت زمین درست همان چیزی بود که او مدتها دنبالش گشته بود .می گفت از فردا و به محض خرید زمین باید بروم دنبال کارهای ساخت و ساز ، و ساخت و ساز را طوری می گفت تا تو بفهمی که دارد صاحب خانه می شود .

پنج شنبه ، ساعت 10 صبح

عصبانی بود . سرش را تکیه داده بود به دیوار و هر از گاهی زیر لب چیزی می گفت . می گفت وقتی ما خودمان این طور سر همدیگر کلاه می گذاریم ، وقتی مدام سعی می کنیم از موقعیت های پیش آمده کمال سوء استفاده را بکنیم آنوقت ...بقیه ی حرفهایش را نشنیدم .فقط همین قدر فهمیدم که فروشنده ی زمین 3 میلیون دیگر روی قیمت زمین کشیده بود آن هم با این دلیل که قیمت زمین از دیروز گران تر شده !

یک توصیه ی کاملا جدی : هرگز موقع خرید و یا حتی اجاره ی ملک (و شاید چیزهای دیگر )خودتان را چندان مشتاق نشان ندهید چون این روزها ماهی گیری بعضی ها حسابی پیشرفت کرده و به راحتی آب خوردن از آب گل آلود ماهی می گیرند .

علم بهتر است یا ثروت ؟

negahe1 — Wed, 07 Nov 2007 06:29:00 GMT

_آفرین عزیزم ، نمراتت خیلی عالی شده . حالا که این قدر خوب درس می خونی این چک رو ببر بده به بابات تا برات نقد کنه .

مدیر یکی از مدارس ابتدایی سطح شهر برای تشویق دانش آموزانش دست به اقدام جالبی زده است .این مدیر خوش فکر ! برگه هایی به شکل چک چاپ کرده و در اختیار معلمان قرار داده است تا در موقع مشاهده ی پیشرفت درسی در دانش آموزان خود، مبلغی را در این چک ها نوشته و به دانش آموز بدهند . البته واضح و مبرهن است که این مبلغ باید توسط والدین گرامی به دانش آموز پرداخت شود .

فکر می کنید بعد از مدتی واکنش پدر و مادر ها چه خواهد بود :

_ دختر گلم ( و یا پسرم ) ما اصلا راضی نیستیم شما این قدر برای درس خوندن زحمت بکشی . بابا دیگه داره ورشکست می شه ها !